Śpiewamy, a niebo słucha

Czuwamy. Modlimy się. Trwamy.
Barkę Świętemu śpiewamy,
a noc już okno zamyka,
lecz nie chce odejść publika
i woła swoich papieży.
I trudno jest nie uwierzyć,
że nie ma tu z nami Ducha.
Wrócił jeszcze raz to przeżyć.
Śpiewamy, a niebo słucha.

Przyszedł żołnierz do Urszuli

 








Przyszedł żołnierz do Urszuli.
Po żołniersku ją przytulił.
Potem drugi raz i trzeci.
Wyszła z tego trójka dzieci.

Życie mija i czas leci.
Dziś już dzieci mają dzieci.
Wychowane jak należy.
Wszyscy kochamy żołnierzy!

Gdyby nie to nasze wojsko,
kogo byś wysłała Polsko?
Poznała już ziemska kula
kim był żołnierz, kim Urszula.

Zawdzięczamy im tak dużo
Nad pustynną przeszli burzą.
Przelecieli przez pół świata.
Wojsko zawsze lubi latać.

Zawsze też chętnie przytuli.
Zawdzięczamy to Urszuli,
bo gdyby tak dać nie chciała -
kompania by nie śpiewała!

Nie śpiewał by o niej pluton
nie podawał rytmu butom.
I nikt by się nie rozczulał.
W garnizonie jet Urszula!

Naturalność

 









Wszystko już było i wszystko znamy.
Wszystko opisało pióro,
A jednak jeszcze coś w sobie mamy
I to jest naszą naturą.
A jednak jeszcze coś w sobie mamy
I to jest naszą naturą.

Bywało lepiej. Bywało gorzej
I człowiek zderzał się z górą.
Polak nie liczy, że ktoś pomoże
bo to jest jego naturą.
Polak nie liczy, że ktoś pomoże
i to jest jego naturą.

Śpiewamy solo. Śpiewamy sami
Na przekór zespołom, chórom.
Kto chce dołączyć - niech staje z nami.
Gościnność naszą naturą.
Kto chce dołączyć - niech staje z nami
Gościnność naszą naturą.

Wyjdzie - nie wyjdzie. Próbować trzeba.
Nie może być tak ponuro.
Ściany się chwieją, gdy Polak śpiewa,
Bo śpiew jest jego naturą.
Ściany się chwieją, gdy Polak śpiewa,
a śpiew jest jego naturą.

Było już cicho, marnie i licho.
Zakaz okazał się bzdurą.
Milczenia dosyć. Czas śpiew podnosić,
Bo jest on naszą naturą.
Milczenia dosyć. Czas śpiew podnosić,
Bo jest on naszą naturą.

Potrafimy jeszcze

 







Coraz trudniej jest nam śpiewać.
Pieprzyć wszystko i się nie bać.
Powtarzać wciąż: - Jakoś będzie!
Nie wypadać na zakręcie.

Jest w nas jeszcze ciągle siła,
która dziadom pozwoliła
nie takie znosić kłopoty
i rozróby Europy.

Coraz trudniej nam tańcować,
jeździć, wracać, kombinować.
Myśleć sobie, że żyć trzeba.
Pieprzyć wszystko i się nie bać.

Są w nas jeszcze dobre chęci,
by zaśpiewać i zakręcić,
nawet wziąć się do roboty
i wykopać stąd kłopoty.

Coraz trudniej nam usiedzieć
w bezczynności, złości, biedzie.
Liczyć że się zmieni samo.
Nie po to nam serca dano.

Są w nas jeszcze takie moce,
że rozwalą plejstocen
i wszystko stąd będzie spływać,
a najpierwsza komitywa.

Coraz trudniej powstrzymywać
układ, który wszystkich kiwa
i tych z prawa i tych z lewa.
Potrafimy jeszcze śpiewać!