Złota Polska Jesień

 

Złota Polska Jesień

zwykle pora cudna

wody do nas niesie

z suchego południa.

.

Na wietrze trzepocze

rozpięta genua. 

Mokre jest Roztocze.

Woda w trzcinach Żuław.

Nie brakuje także

w innych miejscach obaw.

Worki kładzie na brzeg

Polska Południowa.

Ludzie rozpaczają.

Rozlewa się bieda.

Nadziei nie mają,

rząd za wiele nie da.

A Unia przezanaczy

kolejną nagrodę

dla naszych partaczy,

co wieszczą pogodę.

Dla których prognozy

nie są takie straszne

 i nie widzą grozy

uśmiechy rubaszne.

.

Kraj jest uśmiechnięty,

choć tonie w kłopotach.

Deszcz jest zniebawzięty.

Jesień Polska Złota.

Złota Polska Jesień

Na Mazowszu - Złota Jesień.
Chociaż stek chmurnych doniesień
zanieczyszcza atmosferę,
Sejm pogodną ma premierę.
A w Senacie, chmur połacie
kłębią się wokół marszałka
i rozmowa o Nim miałka
przelewa się w konferencjach.
.
Kabaretowa kadencja
nowy sezon rozpoczyna.
Nic pyskówki nie powstrzyma.
Repertuar mamy znać!
Przedstawienie musi trwać!
Dobrodzieje - dobrowolcy,
serialowi Złotopolscy
czternastą dadzą wypłatę
biednym... za dwa lata - latem.
.
Nie zadrży przy tym powieka.
Kto jesieni nie przeczeka,
nie odczuje urny chłodu.
Zasuszony kwiat narodu
spocznie na kartach pamięci.
Lepią ludzie, a nie święci
zręby społecznej spójności
z poparcia i cierpliwości,
odkładając żal na potem -
pod liści jesiennym złotem.

Starych grzybów nie będzie

Święta Klaro Ludwiko módl się za nami!
Dziś Żołnierze Wyklęci godnie są pochowani,
a Warszawski Maraton ulicami biegnie.
Nowa mapa uchodźców!!! Wszystko przy niej blednie.

Sesja jest ONZ-tu. Przemówienie papieża.
Dokąd to wszystko idzie? Dokąd świat teraz zmierza?
A pan prezes zagrzewa: To ostatnia już prosta!
Piękny wrzesień za oknem. Tylko wybór pozostał.

Starych grzybów nie będzie. W lesie są tylko młode.
Polska ma Złotą Jesień i słoneczną pogodę.
Jeszcze złocić się nie chce. Jeszcze wciąż jest zielona.
Człowiek wie, co wybierać. Nikt go już nie przekona.

Spektakl na Woronicza dziś posępne ma miny.
Jesień ich nie zachwyca. Myślą: Co uczynimy?
Obcy pchają się wszędzie. Jest prawdziwków niemało.
Starych grzybów nie będzie, a jednak wysypało!

Złota Polska

 








Zajrzała na "Do widzenia"
przepiękna, słoneczna, złota.
Koniec września opromienia,
wkrótce po niej przyjdzie słota.

Chce, by taką ją pamiętać -
roześmianą, kolorową,
zanim ją zabiorą Święta
burzą w noc listopadową.

Jeszcze z nami tu zostanie.
Zaczerwieni, żółć rozleje.
Dmuchnie liści tańcowaniem.
Zadymi i mgły rozwieje.

Igłami ostrych promieni
zmruży oczy, skrzywi twarze
i dawnym wyspom zieleni
wynieść stąd się nagle każe.

Nie zaszkodzą chmur wybryki
urokom polskiej jesieni.
Nawet groźne październiki
nie umiały złota zmienić.

Ma ogromną barw paletę.
Przebogata, malownicza.
Odejdzie, ale nas przedtem
zmiennością zechce zachwycać.