A... kuku! - na Facebooku

By coś znaleźć na Facebooku,
musisz przedtem przejść przez test!
Odpowiedzą ci : A...kuku!
Na Facebooku FILTR już jest!

Kilka pytań szczegółowych:
Co? Gdzie? Kiedy? Ile? Jak?
Kuku wchodzi ci do głowy.
Było? - Nie ma! Treści brak!

W którym uchu teraz dzwoni?
Już doprawdy nie wiem sam!
Zrobili to to jacyś ONI?
Nie! - To Boni! Głowę dam!

Cenzura na Facebooku

Złapią rękę, gdy dasz palec.
Cenzor Polski Richard Allan
teraz decyduje o tym,
kogo skazać na kłopoty.

Gdy ktoś nas traktuje podle,
zróbmy jak chińczycy z Google!
To jest przecież wielki wstyd
by nas powstrzymywał... chwyt!

Facebookowe kwiatuszki

A na Facebooku kwiatuszki.
A na Facebooku dowcipy.
Kłamstewko ma krótkie nóżki.
Lipiec zaprasza do lipy.

A na Facebooku umizgi
i odwracanie uwagi.
Nad ważną sprawą poślizgi,
a moderator to magik.

Wyświetla po kilka postów
naiwnych, bez sensu, głupich.
Nie może podpalać mostów,
a naród te bzdury kupi.

A na Facebooku zasłona.
Ze ścierką czeka cenzura.
Obejrzyj! Sam się przekonaj!
Zginęli ludzie? - To bzdura! 

Niczego nie udostępnią.
Niczego w świat nie pokażą.
Skasują, wytną, przytępią,
bo Facebook jest dziś pod strażą!

Aparat przemocy - Facebook

Wykluczenia nie są wcale takie śliczne,
a internet jest dla ludzi wolną strefą.
Gdy masz milczeć w przestrzeni publicznej,
masz wrażenie, że odcięli ci telefon.

Każdy człowiek pragnie się komunikować.
Naturalną więc potrzebą jest rozmowa,
a tu nagle ma się zamknąć i w kąt schować,
ukarany za niemiłe komuś słowa.

A gdy jeszcze swoje wiersze publikuje,
jest blogerem i ma wielu czytelników,
to milczeniem ukarany tak się czuje,
jakby banda go dopadła polityków.

Może takie są standardy teraz w Unii?
Nowa przemoc ludzi gniecie w wolnym świecie,
a my mamy być milczący i potulni,
bo nas Facebook zablokuje w internecie.

Cenzura na Facebooku!

 







Pewnie oglądacie. Pewnie to widzicie.
Ześwinił się Facebook dzisiaj całkowicie.
Na ogólnej stronie wpisy cenzuruje.
Podsuwa przed oczy to,  co mu pasuje.
Jakieś propozycje i wpisy bez ikry,
a nie pokazuje tekstów ważnych, przykrych.
Piszesz na Berdyczów. Nikt tego nie widzi.
Mówią, że to Mosad, a na pewno żydzi.
Nie będę dochodził, kto tu za tym stoi.
Na pewno ten komuch, co się prawdy boi!

Facebook

 








Koniec pieśni jest już blisko.
Facebook to dziś wysypisko
informacji po segregacji.
Po odsiewie, przemieleniu,
dezynfekcji, oczyszczeniu,
odkażeniu i rekultywacji.

Dla ogółu nic już nie ma.
Na lokalnych, małych scenach
jeszcze kwitną ulotne dmuchawce,
lecz codziennych złości sieczka
oraz beton stary w beczkach
oddalają pomysły o trawce.

Słońce zasłaniają mury
defetyzmu, popkultury.
Wiatr zapachy nieładne roznosi,
a partii wielkie litery
znaczą program i serwery.
Resztki prawdy stąd mają wykosić.

Tylko nisze, rezerwaty
chronią snów ostatnie kwiaty
kolorowej wolności słowa.
Jeśli widzisz, co się dzieje.
Jeśli jeszcze masz nadzieję -
dołącz do nas i w grupie się schowaj.

Dziś prawdziwych... już nie ma!

 









Bojownicy poszli do partii,
lub pod skrzydła przeciwnej strony.
Podkupieni są jak umarli.
Facebook obraz ma odmieniony.

Blogosfera jest na etatach.
Za granicą książki sprzedaje.
Ludzie teraz się modlą na czatach.
Rykowisko oliwnym jest gajem.

Walczą już komitety wyborcze.
Wynajęte agencje reklamy.
Obraz zmienił się całkiem na gorsze.
Trudno poznać już teraz nas samych.

Konik został już ujeżdżony
i posłusznie przyjmuje wędzidło.
Poznikały ciekawe strony.
Ludziom spierać się z władzą obrzydło.

Wszystko zmilkło spokojnie po cichu
akceptując narzucone normy.
Został tylko ten Miro i Zdzichu
oraz ci odstawieni z Platformy.

Kilku tych niewzruszonych - niezłomnych.
Takich jak hartowana już stal.
Pewnych racji swych wiekopomnych,
a Duch przygasł i odpłynął w dal.

Dobrych mamy fachowców medialnych.
Potrafili jak nigdzie na świecie
zamknąć usta nie całkiem normalnym.
Zaprowadzić ład w internecie.

Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma.
Pieróg w ustach i oczy ze szkła.
Żegna ich ten kulawy poemat.
Myśl żałosna w przestworza gdzieś gna.

Facebook

 








Od łańcuszka do łańcuszka ciekawości nibynóżka
pełznie wolno poprzez strony internetu.
Opuchła palca opuszka. Wolno rośnie tekstu smużka.
Upublicznia barwy wzruszeń i sekretów.

Bez emocji i bez żalu, wolno - portal po portalu
odkładany jest na stertę niepamięci.
Poszukuje wzrok skandalu, porównując do realu
obcy świat do niespełnionych chęci.

Wakacyjna trwa zadyszka. Nie ma mowy o Franciszkach.
Krótka wzmianka tylko o Morzu Czerwonym.
Celebrytki głośny dyszkant. Skutki jazdy po kieliszkach.
Wielki festyn festiwalem rozpalony.

Było - przeszło. Żal człowieka. Lato mija. Czas ucieka.
Złote rybki przepływają po ekranie.
Polityczna dyskoteka. Ciesz się latem. Nie narzekaj.
Takie ludzkie jest po chmurach żeglowanie.

Czyś ciekawski, czyś ty plotkarz. Tu się z życiem zawsze spotkasz.
Z wodospadem instytucji na Facebooku.
Wielki koncern albo płotka zachęcają - wejdź do środka.
Poznaj obraz jeśli nie chcesz czytać druku.

Rosną nowe społeczności. Masz znajomych? Zaproś gości.
Gdy nie wejdziesz, to praktycznie nie istniejesz!
W wirowaniu i mnogości będziesz cieszył się lub złościł.
Z nieobecnych cały świat się głośno śmieje.

Od łańcuszka do łańcuszka ciekawości nibynóżka
pełznie wolno poprzez strony internetu.
Opuchła palca opuszka. Wolno rośnie tekstu smużka.
Gdzie chcesz życie swe zaznaczyć, jeśli nie tu?

Negocjator

 








Puzdereczko z cukiereczkiem
chciał rząd u nas nakryć wieczkiem
zostawiając w nim otworki
na ustępstwa i humorki.

Są nakrycia takie w Chinach -
pan minister przypominał,
które wszystko przesiewają
i ludzie z nich korzystają.

Cukiereczek się obruszył,
że on nigdy się nie skruszy.
Wieczka dobre są dla soli,
a on nigdy nie pozwoli!

Spotkanie się zakończyło.
Ma pozostać tak jak było!
Negocjacje są jak sztuka.
Czasem warto się popukać.

Rząd już poznał i przećwiczył -
Wolny dostęp do słodyczy
wszystkim ludziom się należy,
lecz nie wszyscy chcą w to wierzyć.

Facebook, Sztuka i Artysta

Weszła sztuka na Facebooka.
Jak się wchodzi - to się puka!
To jest chyba oczywiste.
Tak urodziła artystę.

Artysta jak dzieci sztuki,
nie miał głowy do nauki,
lecz jak wszyscy z ojca strony,
bardzo licznych miał znajomych.

Podgrzewali zapał twórczy,
jednak mu się talent kurczył,
a pukać się nie nauczył,
choć się w różnych stronach włóczył.

Rozwiązano problem w cuglach.
Posadzono go na Googlach,
na Onecie i Wordpressie.
Nic nie drgnęło w interesie.

Przebierano po downloadach,
po znajomych i sąsiadach,
lecz się wszystko na nic zdało
stąd artystów tak dziś mało.

Sztuka Facebooka omija.
Opuszczona i niczyja,
głodna i niedożywiona
leży pusta w obcych stronach.

Dorabia gdzieś na kwadransach,
lecz to dla niej marna szansa.
Wychudła i brak jej tchu.
Ludzie mówią, że jest Q.

Jej artysta w kabarecie
dyrdymały w kółko plecie.
Prorządowy i potulny.
Wzbudzający śmiech ogólny.

Pamiętajcie miłe panie,
(by do siebie nie mieć żalu) -
Facebookowe złe pukanie!
Trzeba próbować w realu!

Stuk! Puk!

 








Stuk! Puk! - Kto puka? - Hity Facebooka!
Otwieraj. Loguj. Przeglądaj. Szukaj!
Przygotuj kawę. Kompres na głowę.
Zanurz się w chmury antyrządowe.
Nie znajdziesz takich na innych stronach.
Odważnych, celnych. Sam się przekonasz.
O takich mogą marzyć gdzie indziej.
Przeczytaj zanim policja przyjdzie!
Zanim skasują wpis na ekranie.
Facebook dla ludzi jest jak śniadanie.
Świeży, odżywczy. Doda ci ikry!
Odmieni posmak drażniący, przykry,
telewizyjnej, medialnej papki.
Cieszy, jak drzwiczki otwartej klatki.
Jak powiew wiosny w chłodnym kryzysie.
Sam pisz, co myślisz! Zacznij już dzisiaj!
Stuk! Puk! Nie zwlekaj! Twój czas ucieka.
Masz chyba jakieś prawa człowieka,
a jeśli nie masz - to masz Facebooka!
Otwieraj. Loguj. Przeglądaj. Szukaj!