Zocha

 








Dobrobyt wszystkim już się przeżarł,
a "Głos Wybrzeża" dawno zmilkł.
Nikt już niczego nie zamierza.
Na innych patrzy wilkiem wilk.

Za psami chodzą psów patrole,
żeby czasami ... nie na plaży!
A ja mam ferie. Przerwa w szkole
i chciałbym przy gitarze marzyć.

Przydała by się " sia la lala"
na gołej plaży, lub wśród drzew,
ale ci mama nie pozwala
i beznadziejny ten mój śpiew.

Od forsy mnie trzymają z dala.
Nowego pudła nie chcą kupić,
a ja bym chciał byś posłuchała
jak o dziewczynach śpiewał Drupi.

Przeleciał wczoraj Mirafiori -
kultowa bajka z dawnych lat.
Nam pewnie kryzys nie pozwoli.
O czym tu śpiewać? - Szkoda lat.

Są gdzieś na świecie złote plaże,
a u nas zima na Wybrzeżu.
Spaliłem żółte kalendarze.
Talerzyk leży na talerzu.

Nie wiem dlaczego wyć się chce.
Starych piosenek ciągle słucham
o tym, że mi bez ciebie źle.
Wybieram numer - cisza głucha.

Chyba mi stąd nie odleciałaś?
Bo przestałbym Irlandię kochać!!!
Przecież mi dawno słowo dałaś!
Odezwij się nareszcie! Zocha!!!

 

Grzmiało

 








Grzmiało, wiało, rozbłyskało,
ale szybko pospływało.
Żadne letnie groźne burze
nie zostaną tu na dłużej.
Poskrzypiał nam konar stary,
że jest jeszcze pełen wiary
w nadpróchniałe możliwości,
lecz nad drogą ludzi złości
i chyba go jednak zetną
jakąś decyzją konkretną.

Słońce wszystkich przydusiło.
Upałem się tu zwaliło.
Nakazało wszystko zdjąć,
a ten, kto nie ma skąd wziąć,
nie ukryje tatuaży.
Na ogólnej wielkiej plaży
odsłaniamy to, co mamy
i już nic nie zaciemniamy.
Każdy widzi kto jest jaki
i kto się tu wspiera na kimś.

Najtrudniej jest w środku lata
o przeszłych wspominać datach,
przyszłe tworząc kalendarze.
Wszyscy wiedzą - mamy plażę!
Spoglądamy w jedną stronę.
Na młodych oczy skupione!
Stare musi zejść ze sceny,
choć zasługi rozumiemy.
Nikt po ulewach i burzach
nie chce nurzać się w kałużach.
Lud do czystych ciągnie wód.
Starsi winni odejść w chłód.